Misschien heeft jou organisatie ook een huisstijlstramien voor rapporten en memo’s. Daarmee bedoel ik overigens niet aanwijzingen voor gebruik logo, marges en lettertype. Het gaat mij om een indelingsschema dat zegt dat je bijvoorbeeld met een inleiding moet beginnen, om vervolgens via 1.2 (scope) af te dalen naar 4.1 (conclusies). Ik zie het voordeel voor de organisatie, nl. uniformiteit. En zo’n stramien kan helpen om de schrijver structuur te bieden bij het schrijven. Alles heeft zijn plek, tenslotte. Je hoeft de indeling niet meer zelf te bedenken.

Maar in de praktijk zie ik nogal wat schrijvers worstelen met zo’n stramien. Inleiding bijvoorbeeld lijkt duidelijk. Maar wat is de receptuur van die inleiding? Dat staat er niet. En wat als jouw stuk geen paragraaf Scope nodig heeft? Mag je die dan leeg laten? Wat als de fijnmazigheid van de hoofdstuk-/paragraafindeling maakt dat je alinea’s krijgt van 1 of 2 zinnen? Dat ziet er niet uit en leest ook niet fijn. En wat als jouw stuk geen conclusie heeft, omdat je aan het beschrijven was? Veel schrijvers lossen dat op door op die plek een samenvatting te schrijven. Da’s wel creatief maar niet handig, want de lezer verwacht een conclusie, en dat is iets anders dan een samenvatting. Om nog maar te zwijgen van de worsteling om een piramidale opbouw (hoofdboodschap eerst) te laten passen in een traditioneel stramien (hoofdboodschap laatst).

Herkenbaar? Dan is het goed om samen eens te kijken naar wat voor een stukken jouw organisatie schrijft, of stramienen voldoen en hoe je (beleid)schrijvers, adviseurs en/of projectleiders helpt om stukken te schrijven die lezers aanspreken en die een logische indeling hebben. Voor zo’n huisstijlcheck neem je contact op met EllisBuis TekstTraining.